Naar de inhoud

Welke QR-code en welke identificatiecode heeft een batterij in 2027 nodig?

Vanaf 18 februari 2027 moet elke batterij een leesbare QR-code dragen, het zwart-witte vierkantje dat u met een telefoon scant. Bij accu's van elektrische fietsen, steps en andere lichte voertuigen (die de verordening batterijen voor lichte vervoermiddelen noemt), bij een industriële batterij van meer dan 2 kWh (kilowattuur, de energie die de batterij kan opslaan) en bij een batterij voor elektrische voertuigen verwijst deze QR-code naar een unieke identificatiecode volgens de internationale normen ISO/IEC 15459, die het paspoort opent (art. 13, lid 6, en art. 77, lid 3, van Verordening (EU) 2023/1542).

Op deze pagina

Krijgen alle batterijen een QR-code?

Ja. Vanaf 18 februari 2027 “worden alle batterijen gemarkeerd met een QR-code” (art. 13, lid 6). Volgens onze lezing gaat het om batterijen die vanaf die datum in de handel worden gebracht, exemplaar per exemplaar, en niet om de voorraad die al in de handel is gebracht; de tekst zegt dit niet uitdrukkelijk (zie batterijen zonder paspoort). Wat de QR-code opent, hangt af van de categorie:

  • bij een batterij voor lichte vervoermiddelen, een industriële batterij van meer dan 2 kWh en een batterij voor elektrische voertuigen: het batterijpaspoort (art. 13, lid 6, punt a));
  • bij de andere, bijvoorbeeld een draagbare batterij: de etikettering, de EU-conformiteitsverklaring, het verslag over passende zorgvuldigheid en de informatie over afgedankte batterijen (art. 13, lid 6, punt b)).

De QR-code wordt gedefinieerd als “een machineleesbare matrixcode die aan informatie over een batterijmodel is gekoppeld, zoals op grond van deze verordening is vereist” (art. 3, lid 1, punt 24).

Welke regels gelden voor de code zelf?

Ze zijn kort. De QR-code moet een hoog contrast hebben met de achtergrond en groot genoeg zijn om met een gewone lezer, zoals die van een telefoon, te worden gelezen (bijlage VI, deel C). Hij wordt “zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar op de batterij gedrukt of daarin gegraveerd”; als dat vanwege de afmetingen of de aard van de batterij niet kan, komt hij op de verpakking en op de begeleidende documenten (art. 13, lid 7).

En de norm ISO/IEC 18004? Dat is de internationale norm die het formaat van de QR-code vastlegt, het formaat dat elke telefoon leest. De verordening noemt die norm niet: ze spreekt alleen van een “QR-code”. In de praktijk is een QR-code een ISO/IEC 18004-code.

Voorbeeld: u assembleert accupacks voor bakfietsen. De QR-code kan met een laser in de behuizing worden gegraveerd, op een plek die zichtbaar is zonder de batterij te demonteren. Op een kleine, sterk geïntegreerde step-accu komt hij eerder op de verpakking en in de handleiding.

Wat is de unieke identificatiecode?

De unieke identificatiecode is “een unieke reeks karakters ter identificatie van batterijen, waarmee ook een weblink naar het batterijpaspoort kan worden geactiveerd” (art. 3, lid 1, punt 66). Het is het nummer dat geen enkele andere batterij ter wereld heeft.

U wijst die code zelf toe als u de batterij in de handel brengt: de QR-code, “die gekoppeld is aan een unieke identificatiecode die de marktdeelnemer die de batterij in de handel brengt, aan de batterij toewijst” (art. 77, lid 3). Deze identificatiecode is ook wat u bij het EU-register opgeeft (art. 77, lid 10).

U kunt deze identificatiecodes zelf aanmaken volgens de regels van de toepasselijke normen, of een beroep doen op een commerciële dienst (FAQ van de Commissie over het batterijpaspoort, vraag 5.2, niet-bindend document). In beide gevallen moet de identificatiecode voldoen aan ISO/IEC 15459 of een gelijkwaardige norm (art. 77, lid 3).

Waarom ISO/IEC 15459, en wat heeft GS1 ermee te maken?

Art. 77, lid 3, eist dat de QR-code en de identificatiecode voldoen aan de normen ISO/IEC 15459, delen 1 tot en met 6, “of het equivalent daarvan”. De reeks ISO/IEC 15459 regelt dat identificatiecodes wereldwijd uniek zijn: elke code begint met de code van een erkende uitgevende instantie, een beetje zoals het landnummer aan het begin van een telefoonnummer. Die code garandeert dat twee bedrijven nooit hetzelfde nummer maken.

GS1 is de meest gebruikte uitgevende instantie: zij beheert de barcodes van consumentenproducten. In de praktijk wordt een kmo lid van GS1 in haar land en krijgt ze een bedrijfsprefix; daarmee bouwt ze vervolgens haar identificatiecodes op. Het lidmaatschap is betalend; de tarieven worden vastgesteld door de GS1-organisatie van elk land.

In Nederland is dat GS1 Nederland (www.gs1.nl) (bron: GS1, overzicht van de nationale organisaties).

In België is dat GS1 Belgium & Luxembourg (www.gs1belu.org) (bron: GS1, overzicht van de nationale organisaties).

In de praktijk gebruiken veel spelers het formaat GS1 Digital Link: een internetadres dat de GS1-code bevat en dat de QR-code versleutelt. Dat is een marktpraktijk, geen verplichting van de verordening.

Wat mag niet?

  • Zelf een identificatiecode verzinnen zonder uitgevende instantie. Er bestaan “zelf uitgegeven” systemen (de norm IEC 61406, gedecentraliseerde identificatiecodes van het W3C, het consortium dat de webstandaarden vastlegt) en de Europese norm EN 18219 laat ze toe (EN 18219:2026, § 5.3 tot en met 5.6). Maar ze volgen ISO/IEC 15459 niet, die art. 77, lid 3, voor batterijen noemt, “of het equivalent daarvan”, zonder te zeggen wat een equivalent is. Onze voorzichtige lezing: zolang art. 77, lid 3, ISO/IEC 15459 noemt, kunt u ze beter niet gebruiken. Het ontwerp van gedelegeerde handeling van 29 september 2026, dat naar EN 18219 zou verwijzen, zou ze toelaatbaar maken als het wordt vastgesteld.
  • De QR-code vervangen door een contactloze chip (NFC of RFID, leesbaar op korte afstand). Alleen een gedelegeerde handeling zou andere slimme etiketten in plaats van of naast de QR-code kunnen toestaan (art. 13, lid 8); die is er niet.

Omdat de QR-code het paspoort niet bevat: hij bevat een adres. Het paspoort staat online, terwijl de QR-code voor het hele leven van de batterij op de batterij staat. Als het adres niet meer werkt, leidt de QR-code naar een dode pagina, en duizenden al verkochte batterijen kunt u niet opnieuw graveren.

Het paspoort moet echter beschikbaar blijven, ook als het bedrijf dat het heeft aangemaakt ophoudt te bestaan of de Unie verlaat (art. 78, punt e)), en het vervalt pas nadat de batterij is gerecycled (art. 77, lid 8). De verordening legt geen duur in jaren vast: de QR-code moet de hele levensduur van de batterij werken, een tweede leven inbegrepen. Twee praktische gevolgen: kies een adres dat u zelf beheert (uw eigen domeinnaam of een GS1-resolver), en hosting die gemaakt is om lang mee te gaan.

Wie batterijen reviseert (voorbereidt voor hergebruik of herbestemming, herbestemt of herfabriceert), brengt nieuwe markeringen aan, raadpleegbaar via de QR-code, die informatie bevatten over de statuswijziging van de batterij (art. 13, lid 9).

Wat de tekst zegt

  • “Het batterijpaspoort is toegankelijk via de in artikel 13, lid 6, bedoelde QR-code, die gekoppeld is aan een unieke identificatiecode die de marktdeelnemer die de batterij in de handel brengt, aan de batterij toewijst” (art. 77, lid 3).
  • “De QR-code en de unieke identificatiecode voldoen aan de ISO/IEC-normen 15459-1:2014, 15459-2:2015, 15459-3:2014, 15459-4:2014, 15459-5:2014 en 15459-6:2014, of het equivalent daarvan” (art. 77, lid 3).

Wat nog niet vaststaat

  • “Of het equivalent daarvan”: de tekst zegt niet wat een equivalent is. Een ontwerp van gedelegeerde handeling, op 29 september 2026 ter consultatie gepubliceerd, zou de reeks ISO/IEC 15459 vervangen door de norm EN 18220:2026 voor de QR-code en de norm EN 18219:2026 voor de unieke identificatiecode, nog steeds “of het equivalent daarvan”. Het is niet vastgesteld: ISO/IEC 15459 blijft de referentie. Tijdens het webinar van 27 mei 2026 had de Commissie aangegeven dat de huidige normen bruikbaar zouden blijven. Zie de verwachte handelingen.
  • Formaat dat het register eist: de gebruikershandleiding van het register vraagt een productidentificatiecode in de vorm van een internetadres, conform de normen van het gezamenlijke technische comité dat binnen de Europese normalisatie-instellingen het digitaal productpaspoort behandelt (CEN-CENELEC JTC 24) (handleiding v1.03, § 6.2.1). Hoe dit samengaat met ISO/IEC 15459, legt de Commissie niet uit; wij hebben dat nog niet aan de normen zelf getoetst.
  • Wat EN 18219 en EN 18220 zouden veranderen: EN 18219 laat verschillende systemen voor identificatiecodes toe, waaronder een identificatiecode volgens ISO/IEC 15459 (bijvoorbeeld GS1) geschreven als webadres, voor GS1 de “GS1 Digital Link”; ze laat ook zelf uitgegeven identificatiecodes toe. EN 18220 legt de vorm van de QR-code vast (norm ISO/IEC 18004:2024, volledig webadres) en geeft richtwaarden voor afdrukformaat en afdrukkwaliteit (EN 18219:2026, § 5.2 tot en met 5.6; EN 18220:2026, § 5 en bijlage B). Deze normen zouden pas verplicht worden zodra het ontwerp van gedelegeerde handeling is vastgesteld.

Meldingen per e-mail →

En nu?

  • Doe de gratis diagnose om te weten of uw batterijen een paspoort hebben of alleen een QR-code.
  • Lees hoe het EU-register werkt, waar u uw identificatiecodes opgeeft.

Pagina gecontroleerd op 30 september 2026 aan de hand van de geconsolideerde tekst van Verordening (EU) 2023/1542 per 13 augustus 2026. Deze pagina informeert en vormt geen juridisch advies.